BOA’s doen hun werk — laten we ze niet afserveren met een binnenstad-boete
Een Harderwijkse knipoog met een serieuze ondertoon
Er gaat wat rond in Harderwijk. Niet een loslopende hond of een verdwaalde vuilniszak (al die ook), maar een discussie over onze BOA’s. Volgens de fractie van Harderwijk Anders zouden de handhavers vooral zichtbaar zijn in de binnenstad — en zouden de andere wijken daardoor een beetje aan hun lot worden overgelaten.
Een begrijpelijke zorg, zeker. Maar laten we het even eerlijk bekijken — niet vanuit de raadsbank, maar gewoon vanaf straatniveau.
🧢 De BOA is geen binnenstadmasker
De suggestie dat onze BOA’s alleen in het centrum patrouilleren, is een beetje als zeggen dat de brandweer alleen uitrukt bij villa’s. Het klinkt spannend, maar klopt niet helemaal.
Onze BOA’s doen veel meer dan je ziet. Ze werken in ploegendienst, houden toezicht bij evenementen, scholen, parkeerterreinen, sportvelden en — jawel — in de buitenwijken. Alleen zijn ze daar minder opvallend. Want als je geen boete krijgt of een waarschuwing hoort, merk je hun aanwezigheid vaak niet.
Dat is een goed teken: het betekent dat ze handhaven met verstand, niet met zichtbaarheidsplicht.
🎯 Harderwijk Anders bedoelt het goed — maar vergeet het veld
De vragen van Harderwijk Anders aan het college klinken betrokken: “Hoeveel BOA’s hebben we? Waar lopen ze? Wat zijn de prioriteiten?” Dat zijn terechte vragen — maar soms lijkt het alsof de fractie vooral statistieken zoekt, terwijl de echte verhalen zich buiten de cijfers afspelen.
Want hoe meet je een BOA die een ruzie voorkomt met een praatje? Of die een jongere aanspreekt vóórdat er schade ontstaat? Dat soort werk verdwijnt uit spreadsheets, maar maakt wel het verschil in de wijk.
De BOA is geen bonnenmachine. Het is iemand met mensenkennis, humor, en vaak een beter geheugen dan Google Maps.
👮♀️ Meer dan bonnen: de menselijke kant van handhaving
Wie denkt dat BOA’s hun werk doen vanuit een stoel in het stadhuis, mag eens meelopen. Ze krijgen te maken met agressie, onbegrip, regenbuien, hondenpoep, en een eindeloze reeks “ik stond maar vijf minuutjes”-verhalen.
En toch blijven ze rustig. Ze luisteren, overleggen, bemiddelen, en ja — af en toe schrijven ze een boete. Niet omdat ze dat leuk vinden, maar omdat regels pas iets betekenen als ze worden nageleefd.
Ze zijn er bij evenementen als de Aaltjesdagen en de Smaakmarkt, houden toezicht bij het Waterfront, en letten erop dat onze historische binnenstad niet verandert in een racebaan voor scooters. Tegelijk zijn ze aanwezig in wijken waar bewoners misschien niet direct zien dat ze er zijn — maar waar ze wel zorgen dat overlast niet escaleert.
Kortom: ze zijn er. Alleen niet altijd met zwaailichten.
🤔 Politiek theater of praktische zorg?
Begrijp me goed: het is prima dat Harderwijk Anders vragen stelt. Controle is goed. Democratie werkt alleen als de raad kritisch is.
Maar soms voelt het een beetje als toneel op het verkeerde podium. We roepen iets over “te weinig zichtbaarheid”, terwijl de BOA’s zelf midden op straat staan, letterlijk zichtbaar — vaak op momenten dat wij binnen zitten.
Misschien is het tijd dat we als politiek iets meer meelopen in plaats van meeschreeuwen. Want je leert meer in één middag met een BOA in Zeebuurt dan in drie vergaderingen over “beleidsmatige inzetstructuren”.
🏙️ Een stad met karakter verdient vertrouwen
Harderwijk is een bijzondere stad. We hebben het historische hart met zijn terrassen, toeristen en steegjes — maar ook moderne woonwijken, bedrijventerreinen en groene randen. De uitdagingen verschillen per buurt, maar één ding blijft gelijk: veiligheid begint met vertrouwen.
En dat vertrouwen geldt beide kanten op. De BOA moet kunnen rekenen op steun van de politiek en de inwoners. En de inwoner moet weten: er is iemand die oplet, die aanspreekbaar is, en die niet alleen optreedt, maar ook uitlegt.
Dat is precies wat veel BOA’s in Harderwijk al doen.
🧭 Misschien moeten wij veranderen, niet zij
Dus ja, Harderwijk Anders heeft een punt: transparantie is belangrijk. Maar laten we ook eerlijk zijn: niet elke oplossing ligt in meer controle of nieuwe rapportages. Soms ligt ze in meer waardering.
Misschien moeten we als gemeente niet méér cijfers publiceren, maar meer verhalen delen. Over hoe de BOA in gesprek ging met jongeren bij het skatepark. Of hoe hij een bewoner hielp die niet wist waar hij afval moest melden. Of hoe ze bij evenementen de rust bewaarden toen anderen spanning voelden.
Dat is de handhaving die Harderwijk écht sterker maakt.
☕ Tot slot
Misschien moeten we minder tellen waar de BOA’s zijn, en vaker zeggen: fijn dat ze er wáren — want dán wordt Harderwijk pas echt anders.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten