De boten in Harderwijk liggen er doorgaans ontspannen bij.
Een licht briesje, een zacht klotsend geluid, een beetje zon op de steigers…
Het water is kalm.
De boten zijn kalm.
De eigenaren waren kalm.
Tot de nieuwe liggelden bekend werden.
Want opeens ging het tarief niet gewoon omhoog, maar maakte het een sprong waar zelfs het Dolfinarium even stil van werd.
Van 347 naar 523 euro,
van 520 naar 785 euro —
dat zijn bedragen die je normaal alleen ziet als je een jacuzzi op je achterdek laat installeren.
Wilco Mazier, de wethouder die dit dossier onder zijn vleugels heeft, legde keurig uit dat het komt door een foutje in de berekeningen van vorig jaar.
Een vriendelijk foutje, zo verzekerde hij — want het gaf iedereen “vorig jaar mazzel”.
En dat is waar: het klonk oprecht goedbedoeld.
Maar de portemonnee van menig booteigenaar vroeg zich toch af waarom mazzel altijd zo’n kort houdbaarheidsdatum heeft.
De nieuwe systematiek: vaste meters, vaste plekken… en flexibele wenkbrauwen
Iedere ligplaats is nu officieel zes of negen meter lang.
Een nette, overzichtelijke, administratieve stap.
Maar het is wel bijzonder dat de ligplekken stabieler lijken dan de tarieven zelf.
Maar goed: kosten dekken, bruggen onderhouden, voorzieningen moderniseren — allemaal logisch.
Alleen voelt het soms alsof de tarieven meer onderhoud vragen dan de haven.
En dan is daar nog de oude vloot — de parels van Harderwijk
Tegelijkertijd hang de toekomst van de historische schepen nog even in de lucht.
Daar wordt nog over gesproken.
En dat is maar goed ook: die schepen horen bij Harderwijk zoals de Vischmarkt bij de binnenstad hoort.
Ze zijn drijvende monumenten, verhalen op hout, erfgoed op water.
Maar zelfs voor hen hangt er een verhoging in de lucht — al wordt die vooralsnog vooruitgeschoven.
Gelukkig maar.
Stel je voor dat de Botterstichting straks hun botter met QR-code en betaallink moet presenteren.
Het laat wel zien: álles hangt samen.
De haven is geen rij plekken met boten.
Het is een geschiedenisboek, een ansichtkaart, een levende sabbelaar van bezoekers.
De haven is een visitekaartje — sterker nog: hij hééft net een metamorfose ondergaan
En dan komen we bij de clou:
De haven van Harderwijk is de afgelopen jaren volledig getransformeerd.
De boulevard, de steigers, de waterlijn, de horeca eromheen — alles is aangepakt, vernieuwd, verfraaid.
Het is het mooiste visitekaartje dat de stad heeft.
Een binnenkomst die je bijna dwingt om even stil te staan.
Letterlijk en figuurlijk.
Je voelt de nieuwe energie, de moderne uitstraling, de levendigheid die overal vanaf spat.
Maar wat is een prachtig opgeknapt visitekaartje waard…
als de plekken waar je dat visitekaartje presenteert leeg dreigen te raken?
Een haven zonder boten is als een boulevard zonder mensen:
fraai, maar zielloos.
Misschien moeten de liggelden daarom juist niet omhoog, maar een beetje omlaag
Een wilde gedachte?
Misschien.
Maar wel eentje die werkt.
Want wat gebeurt er als de tarieven vriendelijker worden?
- De haven blijft gevuld.
- De oude vloot blijft zichtbaar en levend.
- De nieuwe boten blijven komen.
De eigenaren houden geld over —
niet voor een extra fender, maar voor een terrasbezoek.
Of twee.
Of drie.
En al dat geld… vloeit door naar de binnenstad.
Harderwijk is tenslotte een stad waar mensen niet alleen komen om te liggen met hun boot, maar om te eten, te borrelen, te wandelen, te winkelen en te genieten.
De horeca floreert.
De winkels draaien beter.
De binnenstad bruist vanzelf.
En dan maakt het ondernemers echt niet meer uit dat de reclamebelasting nét een fractie omhoog of omlaag gaat.
Sterker nog: die ging dit jaar omlaag — en daar stond Wilco Mazier trots naast, terecht.
Een daling is óók beleid.
En soms het beste beleid.
Tussen water en rails staat één man: Wilco Mazier
Wilco Mazier heeft de zeldzame kwaliteit om met hetzelfde enthousiasme zowel over havengelden als over spoorprojecten te praten.
Of het nu gaat om ligplaatsen, bruggen, begrotingen of de Veluwelijn — hij is er.
Met dezelfde energie, dezelfde glimlach en dezelfde overtuiging dat het goed komt.
Dat verdient een knipoog, geen kritiek.
Want je moet het maar durven: twee dossiers met zo veel stroming en dynamiek tegelijk dragen.
Maar misschien, heel misschien, is dit het moment om op één punt een kleine koerswijziging in te zetten:
Niet méér vragen van de boten,
maar méér halen uit wat die boten de stad opleveren.
Beweging hoeft niet altijd omhoog te zijn.
Soms werkt omlaag óók.
Laat de haven leven — dan leeft de stad
Harderwijk heeft alles in huis:
een getransformeerde boulevard,
een schitterende haven,
een oude vloot die geschiedenis vertelt,
horeca die uitnodigt,
en inwoners die van hun stad houden.
Het enige wat die haven nodig heeft om te blijven schitteren?
Boten.
Veel boten.
Blije boten.
Terugkerende boten.
En daarvoor hoeft er helemaal niet nóg een systeemlaag of berekening bij.
Alleen een klein beetje... inzicht.
Misschien zelfs een vleugje lef.
En een havenvisie die zegt:
“Een volle haven is meer waard dan een volle kas — want een volle haven vult uiteindelijk ook de kas.”
